و می‌گوید: «همانا علیِ اعلی هرگاه برای خلقش ظاهر شود، با سه حجاب پدیدار می‌گردد: اول اینکه ذاتش را با نورش می‌پوشاند، نورش را با ضیاء (پرونور بودن) خود می‌پوشاند، و ضیاء خود را با ظل (سایه) خویش می‌پوشاند؛ و این‌ها نورهایی هستند بدون جسم. و صورتِ "أنزعیه" (صورت خاص علی عزعزه)، همان ضیاء است، و "اسم اعظم" همان ظل است که از نور ذات او اختراع شده و حجاب ذات اوست».
و می‌گوید: «و او تنها با یک صورت ظاهر می‌شود و هیچ کس جز او با آن صورت ظاهر نمی‌گردد، و آن صورت، همان صورتِ "أنزعیه" است».
و می‌گوید: در تفسیر آیه: ﴿آیا ندیدی به پروردگارت که چگونه سایه (ظل) را کشید و اگر می‌خواست آن را ساکن می‌گرداند﴾1، یعنی: آنچه از ذات در آن بود منظورم ذاتِ «ضیاء» (پرونور بودن) و «ظل» (سایه) است که در دوران ازلی تغییر نکرده و در زمان‌های پدید آمده نیز تغییر نمی‌کند؛ و ظاهرِ آن، صورت «أنزعیه» و باطن آن، «معنویت» است.
و می‌گوید: و اما ظهور او برای ما، مانند ظهور سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- نیست، بلکه او با ذات خود برای ما ظاهر می‌شود و این همان ذاتی است که در هنگام ندا، با آن به ذات خویش پاسخ داد، و همان صورتِ دیده‌شده است.