علامه گفته است: «"والاتر از حلول" یعنی والاتر از اتحاد با بدن‌ها، هرچند که چنین برای چشم‌ها ظاهر شود. "أین" در فلسفه به معنای هستی و زمان است، و نزد حکما، همان حضور جسم در مکان است... تا جایی که می‌گوید: و چه معنایی برای تنزیه «حق» از تغییر مکان و حلول می‌ماند، اگر او این دو امر را برای اهل عقل آشکار نمی‌کرد؛ همان کسانی که با استدلال بر اثبات "قدرت"، نفیِ صوارهای جسمانی را ثابت کردند؟»

و همچنین سرود:«و پنداشت مرا در توصیفش مجسّم دارای کالبد،در صورتی که آن گمان‌باف نادانی، خود مجسّم شده است.و نمی‌دانست که من برای ذات او،از صفت‌های جسمانی‌اش تهی و مجرد گشته‌ام».

‌علامه در شرح فرموده است: «"مجسّد" یعنی معتقد به تجسّم؛ یعنی اعتقاد به حلول آفریدگار در بدن‌ها. گفته است: چون تو را به ظهور و نزدیکی و دعا وصف کردم، این امر مستلزم داشتن صورت است؛ پس آن نادانِ کُند ذهن گمان کرد که من هم مانند او مجسّم هستم، در حالی که نمی‌دانست من از ویژگی ها و صفات جسمانی عاری هستم».

‌