سرور ما ابوسعید (خداوند او را پاک گرداند) در «نجحیّه» به نقل از «جلی» فرمود «ما وجود و ظهور را اثبات می‌کنیم، اما حقیقتِ اجسام و حدود (مرزها) را نفی می‌کنیم».
در «حجت العارف» آمده است: «اما آفریدگار، توصیف‌ناپذیر و نامحدود است زیرا قدیم است؛ و نه جوهر است، نه عَرَض و نه جسم».
در «حقایق اسرار الدین» آمده است: «"معنا" در ذات خویش، نه جسم است و نه صورت، اما هرگونه که بخواهد در قالب اجسام ظاهر می‌شود».
سرور ما جلی در شعری سروده است:«و "معنا" همچون نام‌ها و حِجاب‌هایش، بدون تجسیم (کالبد گرفتن) ظاهر می‌شود».
در «رساله بیان» آمده است: «آنچه درباره نهی از این گفتن که او جسم یا صورت است روایت شده، صحیح است».
در کتاب «الأسوس» آمده است: پرسشگری پس از سخنی طولانی پرسید: آیا جایز است که آفریدگار مانند جسم مخلوقات، مجسّم باشد؟ عالم -عَزَّ عَزُّهُ- پاسخ داد: «نه».
و در همان‌جا عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «او خارج از حدّ اجسام نیست».