صادق -عَزَّ عَزُّهُ- دلالت دارد که فرمود: "همانا خداوند یکتایی است که یکی را آفرید و او را چشم خود قرار داد که با آن می‌بیند، و دست خود که با آن می‌گیرد، و گوش خود که با آن می‌شنود"».

‌«پس گمان نشود که منظور از چشم، دست و گوش او این باشد که "نام" تصویرِ "معنا" باشد و خداوند از طریق آن سخن بگوید، ببیند، بگیرد و بشنود؛ بلکه تمام این‌ها مَثَل و دلیلی است برای نفی صفات از "معنا" و قرار دادن آن‌ها در "نام"».

‌و در وصیت «جلی» برای «ابوسعید» (خداوند ایشان را پاک و مطهر گرداند) آمده است: «و او، یعنی همان "نام"، زبان گوینده‌ای است که از جانب خدا سخن می‌گوید، و گوشی است که با آن می‌شنود، و دستی است که به فرمان او هر چه بخواهد می‌گیرد؛ و این دستی است نه مانند دست‌ها، و زبانی است نه مانند زبان‌ها».

‌و در «نجحیّه» آمده است: «صفات وجه، دو دست، جنب و هر چه شبیه و هم‌جنس آن‌هاست، از "معنا" برداشته شده و برای "نام" قرار داده شده است؛ و این‌گونه جایگاه او نسبت به آفریدگارش است».

‌و در مقدمه «مجموع الأعیاد» آمده است: «و درودهای پاک و تحیات پذیرفته‌شده‌اش بر نور ابداعی او و حجاب نوپدیدش باد؛ همان زبان گوینده‌اش در میان بندگان، و چشم او که می‌نگرد و می‌بیند، و گوش او که نجواها را می‌شنود، و