﴿چه چیز تو را بازداشت از اینکه برای آنچه با دستان خود آفریدم سجده کنی؟﴾¹

﴿افسوس بر من به خاطر آنچه در پیشگاه خدا غفلت ورزیدم و کوتاهی کردم﴾²

‌به نقل از «جلی» (خداوند او را پاک گرداند) چنین آمده است: «هرگاه برای معنا، اجزائی قائل شوی، پس باید جزئی داشته باشد که آن را تقسیم کند؛ بلکه ما می‌گوییم: او سراسر غیب است، سراسر علم است، سراسر قدرت است، سراسر شنواست، سراسر بیناست، سراسر وجه است و سراسر ذات است».

‌و در «ردادیه» آمده است: «نادان می‌پندارد که خداوند به همان صفاتی توصیف می‌شود که ما با آن‌ها مخلوقات را می‌بینیم؛ مانند سر، پیشانی، دست، پا، زانو یا کسی که در بازارها راه می‌رود؛ پس این همان کفر است و کفری است عمدی پس از بصیرت».

در «تحفة الأخیار» آمده است: «اما آنچه از نام‌ها و صفاتی که از ازل بر "نام" او قرار گرفته ذکر کردی، این مانند نزدیکی حرف "میم" به معنای آن است، همچون نزدیکی حواس ظاهری به صورت حسی؛ و آن افعال و حرکات آشکاری که از صورت پدید می‌آیند، توسط آن حواس صورت می‌گیرند. بر این مطلب، سخن امام