و در این سخن او: ﴿الرَّحْمَٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَىٰ﴾¹ («خداوند رحمان بر عرش استقرار یافت»)؛ پس در اینجا او برمی‌خیزد و می‌نشیند.

و در این سخن او: ﴿وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ﴾² (و تنها چهره پروردگارت که صاحب جلال و اکرام است باقی می‌ماند) و ﴿فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ﴾³ (در آنجا چهره خداست)؛ پس او دارای «وجه» (چهره) است.

‌و در این سخن او: ﴿وَجَاءَ رَبُّكَ﴾⁴ (و پروردگارت آمد)؛ پس او می‌آید و می‌رود.

‌و در این سخن او: ﴿تَجْرِي بِأَعْيُنِنَا﴾⁵ (در پیشگاه دیدگان ما روان است) پس او دارای «اعین» (چشم‌ها) است.

‌و در این سخن او: ﴿يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ﴾⁶ (روزی که ساق از پوشش کنار رود)؛ پس او دارای «ساق» است.