که از ورود در چنین موضوعی قاصر است و نزد عاجزی آمده‌ای که از شناخت در عمق این دریا ناتوان است؛ زیرا موضوع نفی و اثبات در شناخت ذات، راهی ناهموار و مسیری خطرناک است و به شناخت آن دست نمی‌یابند مگر کسانی که خداوند سبحان آنان را مشمول لطف و عنایت خویش قرار داده و انوار هدایتش در دل‌هایشان تابیده باشد.
همان‌گونه که شیخ ابراهیم عبداللطیف (که خداوند او را مقدس گرداند) گفته است: به شناختِ «نفی و اثبات» دست نمی‌یابند مگر کسانی که از چشمه‌ی حیات نوشیده‌اند، بر کشتی نجات سوار شده‌اند و در میان لغزشگاه‌های شبهات استوار مانده‌اند. پس این امر، راهی برای هر تازه‌واردی نیست و تنها اندک‌شماری (یک به یک) به آن دست می‌یابند؛ و آنان برگزیدگانِ برگزیده‌اند که به رهایی از این قفس‌ها نزدیک شده‌اند و به بالاترین مراتب معرفت و عرفان رسیده‌اند و به والاترین درجات ایمان دست یافته‌اند. پس ما در کجای مقام این عالمان استوار و بینایانی هستیم که آرزو داریم خادمان کفش‌هایشان باشیم و بندگانی در اختیار آن‌ها؟ آیا پس از این، درست است که کسی چون ما با علمی اندک و فهمی محدود، در این دریای خروشان غوطه ور شود یا در این مسیر ناهموار گام بردارد؟اما به خاطر خواسته تو و در پاسخ به درخواستت و به امید دعایت، تلاش خواهم کرد تا برایت گردآورم بدون هیچ کاهش یا افزایشی آنچه از سروران گرامی -عَزَّ عَزُّهُ- و پیشوایان بزرگ در این زمینه روایت