و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی «دشوار» (الصعب) و «بسیار دشوار» (المستصعب) پرسیدند. فرمود: «"دشوار"، اقرار به صورتِ دیده‌شده (تجلی عینی) است، و "بسیار دشوار"، جدا کردنِ معنا حقیقت از صورت است.»
و در روایتی دیگر آمده است: «"دشوار"، اقرار به صورتِ دیده‌شده است و "بسیار دشوار"، تسلیم شدن در برابر آن با مقام بندگی (عبودیت) است.»
صاحب کتاب «الأصیفر» روایت کرده است که از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- درباره‌ی «دشوار و بسیار دشوار» (الصعب و المستصعب) پرسیدند. ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «آن، شناختِ ظهورِ خداوند در صورتِ بشری است.»
پس هر کس ادعای معرفت کند، لزوماً عارف نیست؛ و هر کس ادعای توحید نماید، لزوماً موحد نیست؛ و هر کس ادعای تنزیه (پاک و منزه دانستن خدا از هر نقصی) کند، لزوماً منزه نیست. چرا که شناختِ ظهور الهی در صورت بشری، امری «دشوار» (صعب) است، و جدا کردنِ معنا حقیقت از صورت، امری «بسیار دشوار» (مستصعب) است. در همین‌جاست که راز دقیق، معمای عمیق و موضوع خطیر نهفته است؛ و هر اندازه که مؤمن در شناخت این امر تسلط یابد، به همان اندازه مؤمن، موحد، منزه و بصیر خواهد بود. پس از خداوند سبحان و متعال مسئالت می‌کنیم که ما را از کسانی قرار دهد که بر کشتی نجات سوار شدند، از آب حیات