‌و مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا خداوند تغییر می‌دهد اما تغییر نمی‌یابد و صورت می‌بخشد اما صورتی نمی‌گیرد؛ و همانا تغییر و صورت‌بندی تجلیات، تنها در چشمان انسان‌هاست.»

پس آفریدگار سبحانه، از خویش هر آنچه را که بخواهد به چشم‌ها می‌نمایاند و بینایی را در دیدنِ خویش تغییر می‌دهد، در حالی که او سبحانه تغییر نمی‌کند. اما بینایی ما برخی چیزها را برخلاف آنچه هستند می‌بیند؛ و بینایی ما در دیدن آفریدگار سبحانه دگرگون شد، پس او را برخلاف آنچه هست دید. ما آفریدگار را به صورتی انسانی دیدیم که همان ویژگی‌هایی را دارد که بر ما جاری است؛ پس چگونه دانستیم که او در حقیقت، صورتی انسانی مانند ما نیست؟

‌علامه امجد شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «همانا وجود آفریدگار در صفات ما، برای عقل روشن است که او غیر از آن چیزی است که به آن ظاهر شده است؛ زیرا از آن‌جا که این تجلی از قدرت اوست، پس آن صورت، صورتِ حقیقیِ او نیست. اما این امر از حس پوشیده است، زیرا بیننده تنها چیزی را می‌بیند که شبیه خودش است.»