شیخ کامل صالح معروف در «صحائف» فرمود: «همانا ازلِ قدیم و ذات عظما، غیر از آن صورتی است که چشم‌ها می‌بینند؛ و از همین روست که شیخ گفته است: "او همان است که دیده می‌شود، اما او آن صورت نیست".»

‌و همچنین در «صحائف» فرمود: «دیدنِ حقِ ظاهر، بر اساس مقام سالکان متفاوت است، اما ذات او در این تفاوتِ دیدگاه تغییری نمی‌کند.»

و باز فرمود: «او والاتر از آن است که محدود شود یا با آنچه چشمان مادی و گوشتی دیده‌اند، تعریف گردد؛ زیرا دیدنِ او غیر از حقیقتِ اوست و هر صورتی که مشاهده شده، غیر از اوست.»

‌و در شرح خود بر «کلام التنبيه» فرمود: «هرگاه به پروردگارِ حق نگریستید از صورتِ بنده خلق غافل نشوید». و در توضیح گفت: «پروردگار حق، از آن جهت که از نام‌ها، صفات و بطون تهی (مجرد) است، در مرتبه‌ای است که هیچ سخنی درباره‌اش نمی‌گنجد؛ و بنده خلق، همان صورتی است که خداوند برای انس دادن به آفریدگانش همانند آن‌ها ظاهر شد. پس از جهت دیدِ چشم، "بنده" است و از جهت حقیقت "پروردگار" است.»