در «هدایة المسترشد» آمده است: «اگر ظهور خداوند متعال در واقعیت همان‌گونه بود که چشمان مادی و گوشتی او را می‌بینند، موجودات نورانی او را به صورت "نور" نمی‌دیدند و انسان او را به صورت "انسانی" می‌دید؛ و در نتیجه تمامی جهانیان او را به یک هیئت واحد و در صورتی محدود می‌دیدند».
و ایشان (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «اوست که بینایی ما را از کنه ذاتش پوشاند و به ما چیزی نشان داد که بتوان به آن احاطه یافت و با صورتی ادراک کرد که همان ویژگی‌هایی را دارد که بر آفریدگان جاری است، در حالی که او در حقیقت برخلاف آن است».
در «تحفة الأخيار» آمده است: «هرگاه خداوند متعال خود را به صورت صفتِ یک چیز ظاهر کند، در حقیقت برخلاف آن چیز است و آن چیز آن صورتی که دیده شده غیر از اوست».
و شیخ یاسین سلامة ربعو (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «همانا "صورت" در وجود کلی است، اما بینایی به دلیل مزاجی که در آن است، از آن محدود می‌شود؛ پس هر کس آن را به اندازه توان و صفای جوهره خود می‌بیند، در حالی که حقیقت در واقعیت تغییری نکرده است و این تفاوت تنها در چشمان انسان‌هاست».