مربوط به واقعیت ماست و به ما باز می‌گردد (یعنی بیانگر نحوه ادراک حواس ماست).

‌و همین‌طور زمانی که جبرئیل به صورت انسانی کامل بر مریم ظاهر شد، در حالی که او انسان نبود، بلکه تنها در دیدِ چشم چنین به نظر رسید.و بدین ترتیب برای ما تأیید می‌شود که برخی چیزها برخلاف آنچه هستند دیده می‌شوند. به همین ترتیب، دیدن ما از آفریدگار نیز برخلاف آن بود که او در حقیقت هست. پس آفریدگار (سبحانه و تعالی) هنگامی که برای جهان انسان‌ها تجلی کرد آن‌ها او را به صورتی انسانی مانند صورت‌های خود و جسمی مانند اجسام خود دیدند.و برای اینکه کسی گمان نکند آفریدگار سبحانه در حقیقتِ ذاتش به صورتی انسانی مانند ماست، موالی -عَزَّ عَزُّهُمْ- و موحدان بر این امر هشدار دادند و گفتند: «همانا دیدن او، غیر از حقیقتِ اوست» و او سبحانه برخلاف آن هیئت و صورتی است که ما او را با آن دیده‌ایم.

در کتاب «المثال و الصورة» از مولای ما باقر -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: «سپاس خدایی را که بر آفریدگانش ظاهر شد، در حالی که او غیر از آفریدگانش است، و دیدنِ او آن صورتی که دیده می‌شود، غیر از حقیقتِ اوست».

‌و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است: «هر آنچه چشم‌ها بر آن می‌افتند، از سوی خداست اما غیر از ذات اوست».