مکزون (که خداوند مقامش را پاک گرداند) فرمود: «تجلی عبارت است از برداشتن حجاب تاریکی از دیدِ بیننده، تا بتواند از ذاتِ متجلی، به اندازه توان خود و در حد عجز خویش و ناتوانی چشمش از مشاهده نور لاهوت، مشاهده کند؛ بدون آنکه تغییری در ذاتِ متجلی رخ دهد که موجب انتقال او از حالِ بطون (پنهانی) به حالِ ظهور گردد.» پس در این سخن او که فرمود: «بدون آنکه تغییری در ذاتِ متجلی رخ دهد» تأمل کن.

‌این بر ما دلالت می‌کند که آفریدگار سبحانه، پیش و پس از تجلی‌اش، تغییر نیافته و دگرگون نشده و از حالی به حالی دیگر منتقل نشده است، خواه در ظهورش باشد یا در بطونش. این کلام را آنچه سید مکزون (که خداوند مقامش را پاک گرداند) فرمود نیز تأیید می‌کند:

‌«و از حالی که در آن بود،این‌که در لباس (صورت) من ظاهر شد، او را از آن حال پیشین جابجا نکرد (او را از آن حال جدا نکرد).»

پس او سبحانه از دگرگونی و تغییر، و از تعدد و تنوع منزه است؛ و از این رو موحدان گفته‌اند: «پاک و منزه است آن که هرگز از کیان (ذات) خود جدا نشد هرچند برای دیدگان ظاهر گشت؛ و کیان او در ازلیت چنان است که هیچ‌کس نمی‌داند او چیست، مگر خود او.»