‌و استاد ما خصیبی (که خداوند مقامش را پاک گرداند) سرود:«اگر خداوند می‌دانست که این خلق،در هنگام رؤیت او، تاب و استقامت دارند،آنگاه به همان صورت ذاتی بر آنان تجلی می‌کرد، اما حکمت او،لطفی را برگزید که به حجابی شبیه به انسان تبدیل شد.پس در میان آنان همچون انسانی گشت که با آنان سخن می‌گوید،تا برایشان مایه انس باشد، در حالی که آنان هنگام آزمون، گنگ و خاموش بودند.»

‌شارح، شیخ ابراهیم عبداللطیف (که خداوند او را پاک گرداند) در توضیح این ابیات فرمود: «خلق توان ثبات و استقامت بر مشاهده نور ذات علیه را در هنگام تجلی با تمام نورانیت نداشتند، و اگر به آن صورت بر آنان تجلی می‌کرد، نابود و فنا می‌شدند پس حکمت خداوند متعال اقتضا کرد که با آنان با گذشت رفتار کند و با لطف بر آنان ظاهر شود، و این همان حجابی است که آنان به صورت صفات خود دیدند تا مایه انس و مهربانی با آنان باشد.»

‌و سرور ما ابوسعید (که خداوند او را پاک گرداند) در فصل دهم «نجحیه» فرمود: «و اما استدلال او (منظور ابوذُهَیبه) در این فصل به سخن استاد ما ابوعبدالله که فرمود: "چگونه بندگان و فرزندان اسرائیل توانستند او را با نورانیت ببینند، در حالی که هیچ توانی برای نگریستن به او نداشتند؟"؛ اما این سخن سرور ما ابوعبدالله (که خدا از او راضی باشد) عین حق و سخنی صادقانه است؛ زیرا بندگان و فرزندان