و یکی از شاعران سروده است:

«به خدا سوگند، نه موسیِ کلیم، نه مسیح و نه محمد، و نه جبرئیل که به سوی مکان قدس بالا می‌رود.نه آنان ذات او را شناختند و نه نفس بسیطه و نه عقل مجرد؛از کُنْه (حقیقت درونی) ذات تو بی‌خبرند، جز اینکه تو در ذات خود یگانه و سرمدی».

‌و یکی از موحدان گفته است: «غایت در توحید او و نهایت در منزه دانستن او سلب کردنِ صفات پس از اثبات آن‌هاست».

‌خلاصه سخن آن است که برای او سبحانه تمام صفات فضل و کمال را اثبات کنیم و هرگونه صفت نقص و محالی را از او نفی نماییم. پس هر کس بدون شک و تردید یقین داشته باشد و باور کند که مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- همان معبود مقصود و پروردگار پرستیده شده است و با حق و یقین او را بپرستد، در حالی که ظهور و وجود او را اثبات کند و هرگونه محدودیت و مرزی را از او نفی نماید، در آن هنگام بر راه راست و صراط مستقیم خواهد بود؛ زیرا ما تنها مأمور به شناخت «ظاهرِ مشاهده‌شده» و عبادت و طاعت او و اشاره به وی هستیم و او همان ذات مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- است.اما آن «حدّ مجهول» و «غیب منیع»، خداوند هیچ‌کس را به عبادت از طریق آن مأمور نکرده است، زیرا هیچ راهی برای شناخت آن وجود ندارد با این علم و یقین که آن حد مجهول و غیب منیع، همان ذاتِ «حد معلوم و ظاهر