در کتاب «عقائد الشیعة» آمده است: «توحید ذات آن است که باور داشته باشی خداوند، واجب‌الوجود به ذات خویش است؛ منزه از جسمانیت، حلول، ترکیب و هرگونه نقص است و تمام صفات کمال از جمله علم، قدرت، اراده و عدل را در خود جمع کرده است. هیچ چیزی مانند او نیست؛ قدیم است، همواره بوده و خواهد بود علیم، حکیم، قادر، غنی، شنوا و بیناست. با صفات مخلوقات توصیف نمی‌شود جسم و صورتی ندارد، نه جوهر است و نه عرض؛ همتایی و شبیهی ندارد. دیدگان به او دست نمی‌یابند اما او دیدگان را درک می‌کند و اوست لطیف و آگاه».
و مکزون (خداوند او را پاک گرداند) در شعری می‌گوید:
«حق در جهان ظاهر گشت،با قدرت و علم،و با عدل و احسان،و مهر و بردباری.و اما رفعت او را نمی‌توان با مکان و جسم درک کرد».
علّامه شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) در تعلیق بر این ابیات فرمود: «آنچه در این سه بیت ذکر شده، نهایتِ چیزی است که بشر در شناخت ذات الهی به آن دست می‌یابد: یعنی اثبات وجود و نفی هرگونه محدودیت و مرزی».