ظهورش در غیر این مقامات محدود یا منع شده باشد، چرا که او هر زمان که بخواهد و هرگونه که بخواهد، ظاهر می‌شود.

پس این است آنچه ایمان در مورد شناخت خداوند سبحان و تعالی بر ما واجب می‌سازد.

‌از مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- پرسیده شد: «کمترین میزانی از معرفت که کفایت کند چیست؟» ایشان فرمود: «اقرار به اینکه هیچ معبودی جز او نیست و هیچ همتا و نظیری ندارد، و اینکه او قدیم، اثبات‌شده و موجود است و هرگز مفقود نمی‌گردد، و اینکه هیچ چیزی مانند او نیست».

‌همچنین در کتاب «بحار الأنوار» از ایشان نقل شده است: «همانا خداوند معرفت خویش را واجب کرده است؛ پس هر مؤمنی باید پروردگارش را بشناسد تا عبادتش صحیح باشد. اما برای هیچ‌کس ممکن نیست که ذات او را از جهت "کنْه" (حقیقت درونی) و "ماهیت" بشناسد. نهایت آنچه عقول بشر در شناخت خدا به آن می‌رسند، اقرار به این است که او "چیزی" است که هیچ چیزی به او شباهت ندارد در ذات و صفاتش یگانه‌ است، هیچ چیزی مانند او نیست؛ زنده است، تواناست شنواست، عادلی است، کریم است... ».