علّامه شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «جایز نیست که به صورت دیدنی از طریق صفات زایل‌شونده و فانی اشاره شود، بلکه باید از طریق آن چیزی اشاره کرد که ثابت و باقی است».
ایشان همچنین فرمود: «هنگامی که "سلطان حقیقت" ظاهر شود، دیگر وجودی برای صفات بشری باقی نمی‌ماند».
و باز فرمود: «اشاره به آن "ظاهرِ مشاهده‌شده" در زمین و آسمان است، اما این اشاره باید پس از آن باشد که او را از آنچه در صورت مادی دیده‌ای، منزه بدانی».
و همچنین فرمود: «حقیقتِ اشاره به ذاتی است که معجزات را آشکار کرد؛ پس بر هر عارف موحدی واجب است که پروردگار و مولای خود را با حقیقتِ "اسم ذاتی" بشناسد؛ همان اسمی که در "مظاهر هفت‌گانه‌ی ذاتی" (که از طریق آن‌ها برای بشر، در قالب بشر، تجلی کرد) نامیده شد. باید یقین داشته باشد که هرچند مظاهر متعدد باشند، اما "ذات" یکی است و تکثیر نمی‌یابد. در عبادتش باید به سوی کسی اشاره کند که سیدِ اسم (پیامبر اکرم -عَزَّ عَزُّهُ- ) در روز غدیر با این سخن به او اشاره کرد: "هذا مولاکم" (این مولای شماست)؛ و او همان ذات مولای ما، انزع البطین، علی العظیم -عَزَّ عَزُّهُ- است».