پنهان گشت؛ و این صورت، در واقع آفریدگیِ او برای وجودِ قدرت بود تا بتوان او را دید و مخلوقات بتوانند به او بنگرند و سخن، علم، حلم، امر و نهی او را بفهمند؛ زیرا کلام و نطق تنها از طریق یک «صورت» ممکن است.بنابراین، اشاره و قصد، به سوی این «حجاب» است، از این جهت که «معنا» از طریق آن تجلی کرده است؛ زیرا هرچند آن قدرت متعلق به اوست، اما در حقیقت آن صورت مادی، صورت او نیست. چرا که صورت‌ها متفاوت‌اند و در ذهن تصور می‌شوند، اما قدرت هیچ اختلافی ندارد، تغییر نمی‌کند و با محدودیت‌ها مقید نمی‌گردد.آن صفاتی که چشم‌ها به عنوان علائم «اعراض» می‌بینند، حجابی برای «صورتِ قدرت» هستند. ما با تکیه بر وجود قدرت، به این حجاب‌ها توجه می‌کنیم تا ظهور «حق» را از طریق آن‌ها و در آن‌ها اثبات کنیم؛ چرا که در کتاب «اسوس» آمده است: «هر جا قدرت باشد، آنجا قادر است».

‌و سپس دوباره تأکید می‌کند بر این سخن که: «قصد و توجه، به سوی حجاب از طریق خدا است، نه به سوی خدا از طریق حجاب».

ایشان (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «آن صورت که با هیئت‌های مختلف برای جهانیان پدیدار می‌شود، ناشی از "عیون مزاجی" (چشمان جسمانی و محدود) آن‌هاست، نه از جهت جوهر ذات علیه. قدرت او، صورتِ وجودش را به گونه‌ای بر