تو و از تو و در تو بود. پس تو بودی که غایب بودی و سپس حاضر شدی، و هنگامی که حجاب از بصیرتت کنار رفت و ذهنت شفاف گشت و نفست پاک شد، آن را شناختی و درک کردی.اما تو نتوانستی این کشف خود را جز با آنچه در آن هستی بیان کنی، پس آنچه را که تو هستی بر آن تحمیل کردی و آن را به وصفی که تو در آن هستی توصیف کردی، پس گفتی: معنا برایم ظاهر شد و تجلی کرد و پدیدار گشت؛ بدون آنکه متوجه شوی که این حرکت از جانب تو بوده و حضور و غیبت با تو است، و آن معنا در ذات خود تغییر نکرد و نه غایب شد و نه حاضر، و تو آن را درک نکردی مگر پس از آنکه به صورتی ذهنی نزد تو حاصل شد، و آن صورت او را نشان داد و تو به واسطه آن او را شناختی.و این مثالی نزدیک است که به شخص تصویری حسی می‌دهد تا معنای ظهور و بطون و غیبت و حضور را تفسیر کند، در تأیید و پیروی از مذهب شیخ‌الدین که فرمود: "او غایب نشد، بلکه ما غایب شدیم".»

و از اینجا می‌فهمیم که تجلی او بلندمرتبه به این معنا نیست که او در پسِ حجابی پنهان بود که مانع از دیدنش شود، بلکه تجلی عبارت است از برداشتن حجاب تاریکی از دیدگان بندگانی که از رؤیت آفریدگارشان محجوب بودند؛ به دلیل سخن خداوند متعال: ﴿هرگز، آنان در آن روز از پروردگارشان محجوب‌اند﴾¹.