شیخ کامل صالح معروف (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «آفریدگار سبحان منزه است از آنچه ما از جانب خودمان در او دیده‌ایم، از نظر خطوط صورت‌ها و احوال بشری؛ و اشاره به او به عنوان یک جسم یا صورت مادی هرگز درست نیست. بلکه مقصود و اشاره باید به سوی آنچه از جانب او مشاهده کردیم (یعنی معجزات و قدرت) باشد؛ به گونه‌ای که ابتدا «ظاهرِ موجود» را اثبات کنیم و سپس به او از آن جهت که نشانه‌هایش ظاهر گشت، اشاره نماییم».

‌ایشان همچنین فرمود: «هیچ دو نفری در نگاه به او برابر نیستند؛ زیرا اهل دنیا (عالم ظلمانی) او را بر اساس کدورت‌های خود می‌بینند و علت این تفاوت در دید در بیننده است، نه در دیده شده. و چشم‌ها و دل‌هایشان دگرگون می‌گردد: ﴿و دل‌ها و چشمانشان را به گونه‌ای می‌گردانیم که چون نخستین بار به او ایمان نیاوردند﴾¹. پس ناتوانی، بشریت و دیگر احوال مخلوقات که اهل کدورت در آن صورت مشاهده کرده‌اند، چیزی نیست جز حجاب گناهان که آنان را از شناخت او محجوب کرده است. بنابراین، اشاره به این صفات بشری و اثبات آن‌ها جایز نیست، بلکه باید او را از این‌ها منزه دانست، پس از آنکه «ظاهر مشاهده‌شده» را که عین ذات احدیه است اثبات کرد».