اما در مورد چگونگی اشاره به ذات مولای ما امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از جهت معنویت و بندگی، اشاره به او از نظر معنوی درست نیست، مگر پس از آنکه او را از آنچه چشمان گوشت (مادی) دیده‌اند منزه بدانیم و تمام احوال و حالات بشری را که بر ذات علیه خود جاری ساخت، نفی کنیم.

‌و هر کس به او به گونه‌ای اشاره کند که گویی او تنها یک «صورت و جسم» است (آن‌گونه که در ظاهر دیده شده)، گویی بت‌ها را پرستیده است؛ چرا که مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «پرستش خداوند با نگاه به بدن‌ها، مانند پرستش بت‌هاست».

بنابراین، حتماً باید «نفی و اثبات» به صورت همزمان صورت گیرد، زیرا مذهب شریف ما بر این مبنا استوار است. بر ما واجب است بدانیم چه چیزی را نفی کنیم و چه چیزی را اثبات، تا عبادت ما صحیح گردد. این مبنا از حدیث مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- گرفته شده است: «همانا خداوند از جانب خودش ظاهر شد و ما او را از جانب خودمان دیدیم». از این رو، هر چه را با چشمان خود در صورت دیدنی «از جانب خودمان» دیده‌ایم، آفریدگار را از آن منزه می‌دانیم، و هر چه را «از جانب او» دیده‌ایم، اثبات کرده و بدان باور داریم.