عَزُّهُ- نامیده شده است، و او را با این ظهور نشناخته و با بندگی در برابرش تسلیم نشده باشد، از زیان‌کاران است و در روز قیامت با حزب ابلیس خواهد بود؛ زیرا هر کس چیزی را بپرستد و آن را نشناسد، از حزب ابلیس است.چرا که مولای ما صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس پندارد خدایی دارد که شناخته نمی‌شود، پس او را خدایی نیست؛ و هر کس پندارد خدایی دارد که دیده نمی‌شود، پس او را پروردگاری نیست و او از حزب ابلیس است».

‌از این رو، هر کس بگوید «یا الله»، اما خدا را از طریق «مظاهر هفت‌گانه ذاتی‌اش» که برای جهانیان تجلی کرده است نشناسد، و او را با نام ذاتی‌اش که بدان نامیده شده است بخواند و دعا کند، در حقیقت خدا را نمی‌شناسد و خداوند عبادت او را نمی‌پذیرد و نماز و عبادتش چون غباری پراکنده (بیهوده) خواهد بود، حتی اگر عابدترینِ عابدان باشد.

ما «خصیبیان» خود را از سایر فرقه‌های منحرف با عبادت «حاضر موجود» متمایز کرده‌ایم و به همین دلیل «اصحاب وجود عینی» نامیده شده‌ایم؛ چنان‌که سید ابوسعید (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «ما گروه مؤمنان، آنچه را شناختیم توصیف کردیم، آنچه را یافتیم پرستیدیم و چون به تحقیق رسیدیم، او را یکی دانستیم (موحد شدیم)». بنابراین، واجب است که اشاره و عبادت ما به سوی ذات «انزع