اما اینکه در عبادت‌مان چگونه اشاره کنیم و به سوی چه کسی اشاره نماییم؟ همانا اشاره‌ی عابد در عبادت و نمازش درست نیست، مگر به سوی کسی که «حاضر و موجود» باشد؛ کسی که تو او را می‌بینی و او تو را می‌بیند. زیرا به سوی «غایبِ مجهول» (ناپیدای ناشناخته) نمی‌توان اشاره کرد و عبادت او نیز صحیح نیست، چرا که او مجهول است؛ و هر کس ناشناخته‌ای را بپرستد، در واقع به چیزی مجهول رسیده است و در حقیقت چیزی را نپرستیده است.به همین دلیل، خداوند سبحان این مخالفانی را که از شناخت «حق مبین» محجوب شده‌اند، با این فرموده خود نکوهش کرد: ﴿و اگر از آنان بپرسی چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفرید، قطعاً خواهند گفت: «خداوند». بگو: «ستایش مخصوص خداست»، بلکه بیشترشان نمی‌دانند﴾¹. پس خداوند سبحان، آن‌ها را به «جهل» نسبت داد، در حالی که «حق» را گفته بودند؛ و این به دلیل عبادتشان از یک موجود مجهول و انکارشان از آن «حاضر موجودی» است که با ذات خود بر آنان ظاهر گشته و دلایل روشنی بر حقیقت (معنویت) خود آشکار کرده بود، اما با این حال، آنان انکار کردند و تکذیب نمودند.و هر کس به این «حاضر موجود» و «ظاهر مشاهده‌شده» ایمان نیاورد، چگونه می‌تواند به «باطن پوشیده» و «غایب مجهول» ایمان بیاورد؟ پس هر کس اشاره‌اش به سوی آن «ذات علیه» نباشد که در «قبه محمدیه» با «صورت انزعیه» ظاهر گشته و به نام «علی امیرالمؤمنین» -عَزَّ