علّامه شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «واجب است که ظهور ذات را با اسما و صفات اثبات کنیم، و در عین حال، او را از صورت‌بندی و محدودیت منزه و مجرد بدانیم».

‌شیخ عبدالکریم محمد (خداوند او را پاک گرداند) در کتاب «الحجة البالغة» فرمود: «نفی خطوط و صورت‌ها (تخطیط و صور) صحیح نیست، مگر پس از اثبات معجزات و قدرت؛ زیرا کسی که بدون اثبات نفی کند، به چیزی دست نیافته است چرا که خداوند از طریق قدرت و معجزاتش بر ذات خود دلالت کرد و اسما و صفات را تنها برای نیاز مخلوقات آشکار نمود».

‌خلاصه سخن در توحید و تنزیه این است:نخست ظهور ذات را با اسما و صفات اثبات کنیم تا منجر به انکار «تعطیل» (نفی وجود) نشود؛ سپس آن معجزات و قدرتی را که از آن صورت ظاهر شد، اثبات نماییم؛ و پس از آن، خطوط و صورت‌های مادی را نفی کنیم؛ زیرا هر کس چنین قدرتی داشته باشد، آن صورت مادی، صورت او نیست.اساسِ نفی این است که هر آنچه را که دیدگان ما در « ذات باری تعالی » دیده‌اند، نفی کنیم؛ زیرا هیچ‌کس آفریدگار را منزه نمی‌داند، مگر از آنچه چشمانش دیده است و از آنچه خداوند سبحان در دیدگانِ بینندگان بر خود جاری ساخت.