بنابراین، جایز نیست که «صورت» را نفی کنیم، مگر آنکه ابتدا ظهور آفریدگار را در آن صورت اثبات کرده باشیم؛ زیرا صورتی که با آن هم‌جنس مخلوقات گشت، برای اثبات وجودش در نزد آنان ضروری بود. چنان که در کتاب «اسوس» آمده است «پرسش‌گری پرسید: چگونه او صورت یافت؟ عالِم -عَزَّ عَزُّهُ- پاسخ داد: به دلیل نیاز مخلوقات به آن؛ زیرا هیچ سخنی صادر نمی‌شود مگر از صورتی، و همچنین هیچ قدرتی آشکار نمی‌گردد مگر از طریق صورتی».

‌پس ابتدا باید صورت را اثبات کرد؛ یعنی اثبات نمود که آفریدگار تعالی با اسما و صفات، ظهوری هم‌جنس با مخلوقات دارد. پس از اثبات این ظهور است که نوبت به «تنزیه» (پاک دانستن) صاحبِ قدرت از آن صورت می‌رسد.

‌علّامه شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «مذهب ما سلب کردن صفات از خداوند متعال است، اما این صفات را تنها پس از اثبات "قدرت" سلب می‌کنیم».

‌نویسنده کتاب «تنبیه» (خداوند او را پاک گرداند) گفته است: «مذهب عارفان آن است که قدرت را از طریق "قادر" شناختند؛ پس برای اثبات قدرت، ابتدا صورت را اثبات کردند، زیرا هیچ قدرتی جز از طریق صورتی آشکار نمی‌شود؛ اما هنگامی که قدرت ظاهر گشت، نفی صورت واجب می‌گردد».