هستند و مختص به اهل مزاج و از جنس خود آن‌هاست، واجب است که آفریدگار را از این‌ها منزه بدانیم و بدانیم که این حجاب‌ها متعلق به خودِ بینندگانِ کدورت‌زده است».
در کتاب «طالقانیه» آمده است: «وجود و شهود حق را اثبات کن و با افعال و معجزات بر آن استدلال نما، اما صورت و تجسیم (جسمانیت) را از او نفی کن».
و در کتاب «تذکره‌المریدین» نوشته شیخ حسین احمد (خداوند او را پاک گرداند) آمده است: «تعدد صفات حق، به دلیل ظرفیت پذیرشِ بینندگانی است که به او می‌نگرند؛ و صفاتی که او در چشمان آنان ظاهر می‌کند، بر خودِ او عارض نمی‌شود».
در همان کتاب آمده است: «اگر آن صورتِ دیدنی در عیان به صورت یک شخص (تشخیص) مشاهده شود، این شخصیت‌بخشی از سوی چشمان بینندگان است، نه از سوی ذات علیه».
شیخ سلیمان احمد (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «نفی صورت، در حالی که وجود "ظاهر" را از طریق آن صورت و به واسطه قدرت الهی اثبات کنیم، عینِ توحید است».