نویسنده کتاب «تجرید» گفته است: «هیچ‌کس موحد (یکتاپرست) نامیده نمی‌شود مگر کسی که علیِ انزع البطین را یکی بداند». پس هر کس امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را یکی نداند، موحد نیست؛ و هر کس او را منزه نداند، منزه نیست؛ و هر کس با معرفت و یقین، تسلیم او نشود و او را نبپردازد، پرستنده‌ای نیست، حتی اگر عابدترینِ عابدان باشد.حال، چگونه امیرالمؤمنین را یکی بدانیم؟ چگونه او را منزه بدانیم؟ و چگونه به او اشاره نموده و او را بپرستیم؟صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «توحید آن است که او را از دو "حد" خارج کنی: حد تشبیه (همسان‌پنداری) و حد تعطیل (نفی وجود)».

‌«حد تشبیه» این است که او را به یکی از مخلوقاتش شبیه بدانی، زیرا او سبحان شبیه هیچ‌کس نیست و هیچ‌کس شبیه او نیست (﴿هیچ چیزی مانند او نیست﴾). و «حد تعطیل» این است که وجودش را نفی کنی و ظهورش را انکار نمایی. پس هر دو حد، در حق تعالی باطل هستند.

‌در کتاب «تنبیه» آمده است: «تنزیه آفریدگار آن است که صفات مخلوق را از او نفی کنی».

و «ردّاد» (خداوند او را پاک گرداند) گفته است: «اصل توحید نزد موحدان نفی آن چیزی است که چشم می‌بیند».