خیره‌کننده، همان کسی است که رسولان به سوی او دعوت می‌کردند و بر شناختش پافشاری می‌نمودند و به الوهیت او اشاره می‌کردند؛ زیرا دیدند هر آنچه خداوند توصیف کرده بود، دقیقاً بر صاحب این صورت منطبق است.در آن هنگام ایمان آوردند و تصدیق کردند که او همان خدای قادر و عظیم است و گفتند: «هر کس این قدرت را داشته باشد، آن صورت مادی، صورت او نیست». پس ظهور سبحان به صورتی چون صورت مخلوقاتش، برای مؤمنان مایه انس و برای کافران مایه پوشیدگی (و گمراهی) بود؛ همان کافرانی که به سبب «صورت»، از شناخت «صاحب قدرت» محروم شدند و هدایت نیافتند تا بدانند آن ربّ غیبِ مقتدری که می‌پرستند و تسبیحات و تکبیرها برایش می‌گویند، دقیقاً همین حاضرِ موجود در میان آن‌هاست.و این‌ها همان کسانی هستند که مکزون (خداوند او را پاک گرداند) در این شعر به آن‌ها اشاره کرده است:

«آنان در غیب، شیفته‌ی اوصاف او شدند، اما هنگام مشاهده، معنای او را کنار زدند».

‌پس با انکار این حاضرِ موجود، حجت بر آن‌ها تمام شد. اما برای مؤمنان، با این ظهور، راه روشن گشت؛ زیرا آن حجاب (یعنی صورتی که دیدند) آن‌ها را از شناخت او و ایمان به حقیقتش باز نکرد، بلکه نشانه‌ای بر وجود و دلالتی بر ظهور او بود؛ چرا