پاسخ این است: آفریدگار سبحان در ظهورات هفت‌گانه‌ی ذاتی خود، از هابیل تا علی انزع البطین، همواره پیامبرانی همراهش بودند که بندگان را به سوی او راهنمایی می‌کردند و دست آن‌ها را به سوی معرفت او می‌گرفتند. هر پیامبری به صراحت دعوت به عبادت خدا می‌کرد و می‌گفت: «آن خدایی که شما را به شناخت، ایمان و عبادتش می‌خوانم، دارای صفات ویژه‌ای است که او را از سایر مخلوقاتش متمایز می‌کند؛ از جمله این صفات، زنده کردن مردگان، بازگرداندن خورشید و پنج نشانه‌ای است که قرآن کریم در این آیه ذکر کرده است:﴿همانا نزد خداست علمِ ساعت (روز قیامت)، و اوست که باران را می‌فرستد و می‌داند آنچه در رحم‌هاست، و هیچ کس نمی‌داند فردا چه می‌اندوزد و هیچ کس نمی‌داند در کدام زمین خواهد مرد؛ همانا خدا دانا و آگاه است﴾¹.

و بدین ترتیب، هنگامی که مردم این نشانه‌ها، صفات و معجزات زمینی و آسمانی را دیدند که از مردی در میانشان ظاهر می‌شد، دانستند که او همان خدایی است که پیامبران به سوی او دعوت می‌کردند و او را معرفی می‌نمودند؛ به‌ویژه زمانی که شنیدند خود او، شخصاً به سوی خویش دعوت می‌کند و از روی منبرهای عظمتش اعلام می‌نماید: «من آن را انجام دادم ، من ساختم، من منم»؛ تا جایی که هیچ کاری را رها نکرد مگر آنکه گفت: «من آن را انجام دادم و من آن را ساختم».پس دیدگان و