در پاسخ به او می‌گوییم: نزد موحدان معلوم است که هیچ‌یک از مخلوقات، نه در زمین و نه در آسمان‌ها، نمی‌تواند رؤیتِ «ذات» را در حالی که از نام‌ها و صفات مجرد باشد، اثبات کند (یا ادراک نماید)؛ زیرا اگر آفریدگار سبحان بدون هیچ حجابی به صورت کشفی ظاهر شود، تمامی انوار را خاموش کرده، دیدگان را کور نموده و جهان را در هر دو سوی بالا و پایین می‌سوزاند.
همان‌طور که در شعر آمده است:
«اگر جبار در تمام ذاتش ظاهر شود،اجسام همگی در آتش می‌سوزند».
و این همان حدی است که «حد مجهول»، «صفت بطون» (نهفتگی) و «صورت قهر» می‌نامند. هیچ‌کس از طریق این حد بنده خدا نشده است، زیرا اشاره به آن و شناختنش ممکن نیست؛ چرا که اشاره، همان‌گونه که شیخ کامل صالح معروف فرمود: «اشاره و قصدی است به سوی "حاضرِ موجود"، تا مخاطب بتواند او را با حس بینایی بشناسد».
و این همان حدی است که درباره‌اش گفته می‌شود: «نه صفتی دارد که به آن دست یابند، و نه حدی که با آن مثال‌ها زده شود، و گوینده‌ای در این باره سخنی ندارد».