(روشنی) دید، «یتیم» او را با صفت «ظل» (سایه) دید و ما در عالم بشر، او را با صفت «بشریت» دیدیم.

بنابراین، واجب است که ظهور هم‌جنس بودن (شباهت) را اثبات کرده و اقرار کنیم که پروردگار برای هر جنسی به صورت جنس او ظاهر شده است؛ زیرا اگر این ظهور نبود، هیچ‌کس خدا را نمی‌شناخت و هیچ‌کس او را نمی‌پرستید. اعتقاد موحدان را همان‌گونه که شیخ کامل صالح معروف (خداوند او را پاک گرداند) بیان کرده است، چنین است: «او تعالی با صورتی مشابه، با عالم نور هم‌جنس شد و با صورتی هم‌شکل، با عالم بشر هم‌جنس گردید».

‌شیخ حسین احمد (خداوند او را پاک گرداند) در کتاب «قلائد الدرر» فرموده است: «بشر اگرچه او را نورانی می‌بینند، اما در واقع از نور چیزی نمی‌فهمند و بر معرفت او به واسطه‌ی نور استدلال نمی‌کنند، مگر از طریق وجود بشری؛ و این از تعلیمات موالی (عزّه عزهم) است، زیرا هر جنسی نمی‌تواند چیزی خارج از جنس خود را بفهمد. پس پروردگار از روی لطف به آنان، چون می‌دانست در دستیابی به معرفت چیزی که از جنس آن‌ها نیست ناتوان‌اند، خود را به صفات آنان نزدیک کرد؛ و این نزدیکی از سوی دیدگاه آنان است، نه از سوی ذات او».