(ماده‌گرا) واقع شده، منزه می‌دانند، نه از صورت او که عین ذات اوست؛ زیرا اگر این صورت ذاتی نبود، نه وجودی ثابت می‌گشت و نه رؤیت عیانی صحیح می‌بود».
(پایان سخن شیخ عبدالهادی، خداوند او را پاک گرداند)
در کتاب «تحفة الأخيار» آمده است: «ذات در دیدگانِ بینندگان همچون یک جنس (نوع) جلوه می‌کند، بدون آنکه در حقیقتش تغییری رخ دهد؛ بلکه همچون صفتِ یک چیز جلوه می‌کند، و در این صورت، آن چیزِ مورد مشاهده، به سبب آن صفتِ دیده‌شده، حجابی در دیدگان بینندگان می‌گردد؛ زیرا هنگام ظهور ذات، باید صفتی وجود داشته باشد تا از طریق آن برای بینندگان عیان شود و از آن طریق با بندگان سخن بگوید».
پس هرگاه بگوییم: «پروردگار سبحان برای هر جنسی به صورت جنس او ظاهر شد»، به این معنا نیست که او از جنس آنان گشته است، بلکه به این معناست که او سبحان با ذاتش ظاهر شده، اما از سوی مخلوقاتش، همچون جنس خودشان دیده شده است؛ و علت این رؤیت در خودِ آنان است، نه در ذات علیه او. همان‌گونه که علامه شیخ سلیمان احمد (قدسه الله) فرمود: «تمام احوال دگرگون‌شونده، صفات متنوع و حالاتی که زایل می‌شوند، از سوی تاریکیِ دیدگانِ بینندگانی است که به او