همین‌طور است تمامی صورت‌ها، صفات و هیئت‌هایی که در مظاهر ذات در زمین و آسمان‌ها دیده می‌شود؛ همگی بر یک حقیقت واحد دلالت دارند و آن حقیقت، همان «ذات جامع» تمام مظاهر است؛ ذاتی که در آن، اولی از دگری متفاوت نیست، باطن از ظاهر جدا نیست و غایب از حاضر متفاوت نیست.و همین امر بود که فرشتگان گرامی را، هنگامی که پروردگارشان با سه صورت بر آنان تجلی کرد و صورت‌ها در نظر آنان متفاوت جلوه کرد، اما «قدرت» بر آنان یکسان بود، بر آن داشت تا چنین بگویند: «هرگونه که بخواهی و به هر صورت که خواهی ظاهر شو، زیرا تو همان تویی».پس پروردگار سبحان از شباهت با مخلوقات منزه است، چنان‌که مولای ما امیرالمؤمنین (عزّت او عظیم است) فرمود: «ای کسی که با ذات خود بر ذاتش دلالت کرد و از هم‌جنس بودن با مخلوقاتش منزه گشت».بنابراین، ظهور هم‌جنس بودن تنها در نگاه چشم است، نه در حقیقت؛ زیرا اگر این امر حقیقتی داشت، در آن صورت خداوند سبحان بود که دگرگون می‌شد، نه دیدگان خلق. به همین دلیل موحدان بر پاک دانستن (تنزیه) او از شبیه بودن با خلقش تأکید کرده‌اند.

‌شیخ حسین احمد (خداوند او را پاک گرداند) در کتاب «قلائد الدرر» فرموده است: «همانا ظهور "معنا" در آسمان، مانند ظهورش در زمین است؛ او با فرشتگان به صورت نورانی هم‌سنگ گشت، همان‌گونه که با آدمیان به صورت بشری هم‌سنگ شد، در حالی که او در حقیقت امر، والاتر و برتر از هم‌سنگ شدن است. و راه عارفی