همین سبب گفته‌اند: «صورت نورانی، در حقیقت و جوهر، همان صورت بشری است، اما در جنس و منظر متفاوت است».
پروردگار سبحان جز با ذاتش ظاهر نمی‌شود، اما رؤیت او بسته به بیننده و ظرفیت‌های پذیرش متفاوت است؛ پس رؤیت متفاوت است اما ذات یکی است.
همان‌طور که شیخ حسین احمد گفته است: «حتی اهل عالم مزاج، او را با صفات مخلوقات مشاهده کردند؛ و این درست مانند تابش نور خورشید بر شیشه‌هایی با رنگ‌های مختلف است، که در آن صورت، رنگ‌های شیشه در نگاه بیننده ظاهر می‌شود، در حالی که آن نور یکی است و از هیئت خود تغییر نکرده است و تغییر تنها از سوی پذیرندگان است».
و از همین‌جا بود که گفته‌اند: «دو نفر در نگریستن به او یکسان نیستند». پس سه مظهر «نور، ضیاء (روشنی) و ظل (سایه)» که پروردگار به صورت آن‌ها به عنوان «اسم، باب و یتیم» ظاهر شد، در واقع مظاهری متعدد در چشم بیننده هستند، اما برای ذاتی واحد و غیر متعدد. به همین دلیل گفته‌اند: ظهور پروردگار در میان خلقش مانند چیزی واحد است که نام‌های بسیار و صفات متعددی دارد و همه‌ی آن‌ها بر یک معنا دلالت می‌کنند.