جنس آنان هم‌سنگ گشت. اما ظهور شباهت میان پروردگار و خلقش، به این معنا نیست که او تعالی از جنسِ ذات خلقش شده است، یا ذاتش را تغییر داده، صفاتش را بدل کرده یا از کیان خویش خارج شده است؛ سبحان الله از چنین چیزی.بلکه او تنها ظهور به شباهت را در دیدگان آنان نمایاند و نه در حقیقت؛ پس او سبحان از جایگاه خود ظاهر شد، اما ما انسان‌ها او را از جایگاه خودمان دیدیم. بنابراین، ظهور شباهت(هم‌جنس) بودن تنها در رؤیت چشم است، نه در حقیقت؛ زیرا این امر مربوط به بیننده است، نه موردِ مشاهده.پس این تخیّلی در دیدگان است که پروردگار سبحان برای اثبات وجودش، و از روی رحمت به بندگانش و برای انس دادن و لطف به آنان پدید آورد تا با دیدن او به صورتی شبیه به خودشان، با او انس بگیرند و فرمان‌ها و نهی‌های او را بفهمند و دلایل، نشانه‌ها، معجزات و آثار را از آن صورتی که برای هر جنس به صورت جنس خودش ظاهر شده، مشاهده کنند و بدین ترتیب، شناخت آن‌ها از رؤیت، مشاهده و وجود او صحیح گردد.همه‌ی اهل توحید به این ظهور (ظهور مجانست/شباهت) اقرار می‌کنند، اما ما را آگاه کردند که این امر تخیّلی در دیدگان بینندگان است؛ زیرا پروردگار سبحان جز با ذات علیه‌اش(والای الهی)ظاهر نمی‌شود.