قتل هابیل توسط قابیل -عَزَّ عَزُّهُ- را به ما نمایاند.
به ما نمایاند که در روز خندق در قالب نود هزار صورت ظاهر شد.
ظهور به صورت «صورتِ اسم» را به ما نمایاند، در حالی که او جز با ذاتش ظاهر نمی‌شود.
به ما نمایاند که نور ماه از نور خورشید گرفته شده است.
به ما نمایاند که او علم خود را از پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- گرفته است.
مرگ او به سبب زهر و کشته شدنش در کربلا را به ما نمایاند.
به ما نمایاند که او نیازمند به رسول -عَزَّ عَزُّهُ- است.
پذیرش بیعت ابوبکر (لعنت خدا بر او باد) را به ما نمایاند.
و دیگر اموری مشابه که چیزی نیستند جز تخیّل در قالب تخیّل، و تشبیه در قالب تشبیه، و تمثیل در قالب تمثیل، و هیچ حقیقتی برای این امور در واقعیت وجود ندارد. همچنین تمامی صورت‌ها، شکل‌ها، هیئت‌ها، احوال و حالاتی که در مظاهر ذات در زمین و آسمان‌ها دیده می‌شوند، همگی از سوی دیدگانِ بیننده هستند، نه از سوی ذات