‌و چگونه این امر بر او آن شخص مشتبه شود، در حالی که اقرار کرده است که او سبحان، قلبِ قلب‌ها و دیدگان است و صورتی را به آنان نشان داد که انسان‌ها با آن مشابه هستند، و اینکه خداوند سبحان با ذاتش از همان جایگاه خویش ظاهر شد و آنان او را از جایگاه خود و بر اساس ظرفیت خود دیدند؟ و چگونه فراموش کند همانا هر چه نظر ما بر آن افتاده است — از خوردن و آشامیدن و نکاح و تولید مثل گرفته تا فراتر از آن، یعنی آن پانزده حالت — همگی ناشی از خللی در دیدگانِ آنان است که طبیعتشان آمیخته با ماده و خاک است؛ و این‌ها همان حجاب گناهانی است که بر دل‌ها غبار بسته است. و هر آنچه بزرگانِ گران‌مایه و اهل مقامات در این باب ظاهر ساخته‌اند، چیزی جز خیال و پوششی برای حقیقت نیست و در نزد تمامی اهل توحید هیچ حقیقتی ندارد.پس ای کاش می‌دانستم کسی که توانایی ظهور به تمام این شئون را دارد، چگونه ناتوان باشد از این‌که چنان بنمایاند که همسری دارد که باردار گشته و فرزند می آورد، و او با آن همسر چون مردان هم‌بستر شود و آن همسر چون زنان برای او فرزند آورد؛ در حالی که ما او را در کالبدی انسانی با ابعاد و حدودی دیده‌ایم و او سبحانه و تعالی، از چنین چیزی بسیار برتر است؟‌تا جایی که فرمود: «اما در مورد کسانی که از عالم قدس به عنصر ضد «عالم ماده» منسوب شده‌اند، مانند محمد بن ابی‌بکر، ما تفاوتی بین ولادت آنان و ولادت حسن و حسین (عزّتشان عظیم است) نمی‌بینیم؛ چرا که ما به خدا سوگند به عصمت آنان دین داریم و به روحانیتشان اعتقاد