علامه فرمود: «نفی صورت، همراه با اثبات وجودِ "ظاهر شده" به واسطه‌ی قدرت، عینِ توحید است».
و باز فرمود:
«و اندیشه‌ام در جلوه‌گاهِ غیب، دیدگانم را از او به دورترین نقطه می‌راند».
علامه فرمود: «یعنی تفکر و تدبر در آنچه از قدرت آشکار نموده، همان چیزی است که انسان را به نفیِ صورت‌های دیدنی می‌خواند».
و همچنین فرمود:
«پس در حال مستی‌ام، بیداری‌ام برای یارانم آشکار شد، با اثباتِ آن کسی که من در او محو شده‌ام».
علامه فرمود: «عبارت "با اثبات کسی که در او محو شده‌ام" اشاره به فنای صورت در اثر ظهور قدرت است؛ چرا که در پیشگاه سلطه‌ی حقیقت، هیچ چیز دیگری وجود ندارد، و با این اثبات است که بیداری در حال مستی ظاهر می‌شود».
و همچنین فرمود:
«حق در میان خلق، خلق است و خلق در حق، حق است»