به دلیل سخن خداوند متعال: ﴿و جنیان و انسان‌ها را نیافریدم مگر برای آنکه مرا بپرستند﴾¹ و به اتفاق تمامی شارحان: همانا معنای سخن خداوند متعال که فرمود «لِيَعْبُدُونِ» (مرا بپرستند)، این است که «مرا بشناسند».

‌و در حدیث قدسی آمده است: «ای فرزند آدم، تمام اشیاء را برای تو آفریدم و تو را برای خود آفریدم»؛ یعنی برای شناخت من. و از آنجا که شناخت هر چیزی از اشیاء، جز با رؤیت عینی (دیدار مستقیم) به کمال نمی‌رسد.

‌همان‌گونه که گفته‌اند: «عرفان درست نمی‌شود مگر با رؤیت عیان»؛ زیرا عیان، همان دیدنِ چشم است و اثباتِ بصیرت، پس بدون آن شناخت حاصل نمی‌شود، به‌ویژه شناخت آفریدگار بلندمرتبه؛ چرا که شناخت، مستلزم عبادت است و عبادت، مستلزم اشاره است، و اشاره درست نمی‌شود مگر برای کسی حاضر و موجود که تو او را ببینی و او تو را ببیند.

‌همان‌گونه که سرور ما امام صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمودند: «هر کس پندارد خدایی دارد که شناخته نمی‌شود، پس او خدایی ندارد؛ و هر کس پندارد پروردگاری دارد که دیده نمی‌شود، پس او از حزب ابلیس است.»