و در رساله‌ی «تنبیه» از استباری (خداوند او را پاک گرداند) آمده است: «چه سودی دارد منزّه دانستنِ آفریدگار از خوردن و نوشیدن، در حالی که او را حقیقتاً به صورت بشری برپا داری؟».

در رساله‌ی «تنبیه» آمده است: «پس هر کس از راه توحید منحرف شود و درجه‌ی علمش به این مرتبه نرسد مانند شهاب اربلی و امثال او از مجسمه و حشویه که قائل به اثبات صورتی حسی و معین هستند او از عامه‌ی مؤمنانِ ناتوان و مسکین است».

‌و در جای دیگر از همان کتاب فرمود: «اما خواص‌الخواص، آنان کسانی هستند که حق (جل جلاله) را در هر زمان و هنگام، از صورت و صورت‌گری منزه می‌دارند».

‌شیخ یاسین سلامه ربعو (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «آنچه او از صفت آشکار ساخت، عارضه‌ای است که به دلیل علتِ مزاج و کدورت در خلق، بر چشم‌ها وارد شده است؛ پس آفریدگارشان آن‌ها را به صورتی بشری نشان داد، در حالی که او از صورت‌گری والاتر است؛ و این صورت، علّتِ کسی است که اثر پذیرفته (معلول)، نه علّتِ کسی که اثر بخش است (عامل)».