و در «ردّادیه» آمده است: «همانا آفریدگار صورتی را می‌نمایاند که دیده شود، پس صورت سببی در خلق است نه در او؛ و اگر آفریدگار در ذاتِ خود حقیقتاً یک "شخص" بود، چشمانِ خلق و دل‌هایشان دگرگون و متغیر نمی‌گشت، بلکه خودِ او بود که دگرگون می‌شد».

‌و همچنین در «ردّادیه» آمده است: «هر کس بگوید: "آفریدگار در صورتی بشری، گوشتی و خونی حلول می‌کند که سخن می‌گوید و او از زبان آن صورت سخن می‌گوید"، همانا جانِ خود را به سوی امری محال برده و در جهانِ انکار گرفتار شده است».

‌و شیخ عبدالهادی حیدر (خداوند او را پاک گرداند) فرمود: «و همانا واژه‌ی "صورت" تنها به دلیل شباهت ظاهری آن با صورت‌ها بر او اطلاق شده است؛ و این همان محدودیت (یا نقص) ماست که باعث شد خداوند سبحان را در تصور خود نیازمند غذا و نوشیدنی ببینیم.»

‌و مولای ما رضا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:«هر کس با تصورِ صورتی به او اشاره کند، به مانندی برای او اشاره کرده است؛ و هر کس به مانندی برای او اشاره کند، همانا بشری را پرستیده است».