و از ایشان -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که به گروهی از یارانش فرمود: «هر کس آنچه را دید نفی کند و آنچه را دانست اثبات نماید و آنچه را یافت بپرستد، او به غایتِ توحید رسیده است. به ایشان گفته شد: چه چیز را نفی کنیم؟ و چه چیز را اثبات کنیم؟ و چه کسی را بپرستیم؟ فرمود -عَزَّ عَزُّهُ- : هر کس آنچه را از "صورت بشری" دید نفی کند، و آنچه را از "قدرت‌های ربانی" دانست اثبات نماید، و "ظاهر شده" به آن قدرتِ نیرومند را بپرستد، پس آنان یاران حقیقی امیرالمؤمنین هستند».
و در رساله‌ی «هدایت و ارشاد» آمده است: «هر کس صورت را به این عنوان بپرستد که محدود و دارای طول و عرضی مانند صورتِ خودش است، پس به "جسم" و "مثال" قائل شده است؛ و هر کس "اسم" را بدون "معنا" بپرستد، همانا پدیده‌ای (مخلوقی) را پرستیده است، زیرا معنا پیش از اسم و پیش از صفات است؛ و هر کس گمان کند که او اسم و معنا و صورت را با هم می‌پرستد، همانا پروردگارانِ متعددِ شریک و خدایانِ محدودی را پرستیده است».
و در «تذکرة المریدین» آمده است: «و آشکار کردنِ قدرت، موجبِ نفیِ صورت جسمانی می‌گردد».
و مولای ما رضا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود:«آنچه با چشمان خود دیدید، با انتساب به "قدرت"، خداست؛ اما با انتساب به "صورت"، خدا نیست. پس هرگاه معجزات