و باز سرود: «و کسی که معنای عشق را با چشم‌هایش محدود کند، و بر غیبِ عالم شهادت گواهی دهد».

‌علامه فرموده است: «"محدّد معنای هوى" یعنی کسی که آن را در چارچوب حدود و مرزهای جسمانی می‌گنجاند، همان‌گونه که با چشم می‌بیند، بدون آنکه صاحب قدرت را از صورت جسمانی منزه بداند».

‌شیخ کامل صالح معروف در «صحائف» فرموده است: «همانا اثبات جسمانیت و احوال بشری، همان "تشبیه" (شبیه دانستن خدا به خلق) است که موالی (عزّ عزهم) از آن نهی کرده‌اند، همان‌گونه که از "تعطیل" (نفی تمام صفات) نهی فرمودند».

‌ناسخ بغدادی در شعری سروده است:

«و منزّه دار یکتا، یگانه‌ و والایی را از تشبیه و این گفتار که او جسم است».

‌شیخ محمود سلیمان الخطیب در شرح این بیت فرموده است: «مشبهه از صفاتی‌اند که قائل به حقیقتِ صفات مخلوقات در آفریدگار هستند؛ از جمله آنان در این عصر، "اسعاف النشاشیبی" است که می‌گوید: "دست خدا، حقیقتاً دست است و چشم خدا، حقیقتاً چشم است". و مشبهون در صدر اسلام گروه‌های بسیاری بودند.