باب چهل و پنجم: در بیان معرفت و دین

امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: دین خود را پاس دارید؛ زیرا بدی در راه دین، بهتر از نیکی در غیر آن است؛ چرا که بدی در دین آمرزیده می‌شود، اما نیکی در غیر آن پذیرفته نمی‌شود.

و امام -عَزَّ عَزُّهُ- به برخی از نزدیکانش فرمود: بپرهیزید از دعای ستمدیده؛ زیرا او حق خود را از خدا می‌طلبد و هیچ صاحب حقی از حقش باز نمی‌ماند.

از ایشان درباره سخن خداوند متعال پرسیدند: ﴿هر کس نیکی آورد، ده برابر آن را دارد و هر کس بدی آورد، جز به اندازه همانتا جزای نیافته و ستمی به آنان نمی‌شود﴾¹ و نیز درباره معنای این سخن که: ﴿هر کس نیکی آورد، برای او پاداشی بهتر از آن است و آنان در آن روز از هراس ایمن ند﴾² فرمود: هر کس با «ولایت» بیاید، پاداشی جز بهشت نخواهد داشت.

و فرمود: معرفت، اقرار و راهنمایی به هر چیز بر اساس آنچه خدا از آن خشنود است و از آن نهی کرده، از بزرگ‌ترین واجبات است.