باب چهل و سوم: در بیان سخاوت

امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: سخاوتی که در راه خدا باشد، پایان‌های بد و بلاها را دور می‌کند و بر عمر می‌افزاید.

از ایشان پرسیدند: راه رسیدن به مروّت (انسانیت و مردانگی) چیست؟ فرمود: ادب بیاموزید (با ادب باشید)؛ و این آیه را خواند: ﴿همانا خدا فرمان می‌دهد به عدالت و احسان و بخشش به خویشاوندان، و باز می‌دارد از فحشا و منکر و ستم؛ شما را اندرز می‌دهد تا شاید پند گیرید﴾¹

و فرمود: کسانی که در دنیا اهل نیکوکاری (معروف) هستند، در آخرت نیز اهل نیکوکاری‌اند. پرسیده شد: چگونه؟ فرمود: آن‌ها مورد حسابرسی قرار می‌گیرند و بر نیکوکاری‌هایشان افزوده می‌شود، سپس آن‌ها این نیکوکاری‌ها را به برادران نیازمندشان می‌بخشند.

و فرمود: سخاوت، درختی بر درگاه بهشت است؛ هر کس به شاخه‌ای از شاخه‌های آن آویخته شود، او را به باغ‌های بهشت می‌برد. و بخل، درختی بر درگاه