باب چهل و دوم: در مورد تقیه و حفاظت

امام -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: تقیه، دین خداست و تحصین (دژ حفاظتی)، شمشیر اوست؛ و اگر این دو نبودند، خدا پرستش نمی‌شد.

و فرمود: خداوند به چیزی نیکوتر از تقیه پرستش نشده است.

و فرمود: مَثَل جوینده آخرت، مانند اصحاب کهف است؛ ایمان خود را پوشاندند و کفر را آشکار کردند، پس خداوند پاداششان را دو برابر داد؛ چنان‌که خداوند متعال فرمود: ﴿تا جایی که می‌توانید از خدا پرهیز کنید و سخن را بشنوید و اطاعت نمایید و در راه خود انفاق کنید که برای شما بهتر است﴾¹.

و فرمود: برتری (یا برتری در مقام) تنها برای کسی است که به دنبال رهایی از دست دشمنش باشد و راهی برای این رهایی بیابد.

و فرمود: مؤمن ضعیف نزد خدا نزدیک‌تر است از کافر قوی، به شرط آنکه مؤمن بر حذر باشد و فریفته قدرت او نشود. تقیه بر هر مؤمنی واجب است؛ چنان‌که در قرآن کریم آمده است: ﴿بر آنچه به تو رسید صبر پیشه کن، که این از کارهای