باب اول: در بیان ادب
به نام خداوند بخشنده ی مهربان
مولای ما ابوعبدالله جعفر صادق -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ادبِ دین، پیش از خودِ دین است.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «کسی که ادب ندارد، دین ندارد.»
او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «آراستگی به ادب، برتر از عبادتی است که بدون ادب باشد.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «ادب بیاموزید (مؤدب شوید) تا نجات یابید.»
و گفته شده است: «یک رکعت نماز با ادب، برتر از هزار رکعت بدون ادب است.»
و سرور ما، محمد -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر کس که ادبش در دین نیکو باشد، بازگشت و سرانجام او در رجعت‌ها (کرّات) نیکو خواهد بود.»
و او -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «همانا خداوند با ذات خویش تجلی کرد (آشکار شد) تا به آداب او تمسک جویند (آدابش فرا گرفته شود).»