باب سی و چهارم: در بیان صله رحم
امام عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: صله رحم، همان ریسمانی است که تا خداوند کشیده شده است؛ پس هیچ خویشاوندی جز خویشاوندی ایمان، و هیچ برادری جز برادر دینی نیست.
سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: من برای گستراندن سلام، صله رحم و تبیین احکام فرستاده شده‌ام؛ پس هر کس پیوند خویشاوندی را بگسلد، پشیمانی‌اش بسیار خواهد بود.
و فرمود: هر کس پیوند خویشاوندی را بگسلد، تلاشش بی‌ثمر می‌شود؛ زیرا هیچ خویشاوندی حقیقی جز میان مؤمنان نیست.
و فرمود: خشنودی خدای رحمان در صله رحم است؛ پس از خدا بترسید و از خشم او در امان باشید.
و فرمود: همانا خداوند برای مؤمن در حق برادر مؤمنش واجب کرده است که: راز او را فاش نکند، کاری از او نادیده نگیرد، بر او سخت نگیرد (دل‌تنگش نکند)، در دل نسبت به او کینه‌ای نپروراند، با دشمن او دوستی نکند و او را در وضعیتی قرار ندهد که ناچار به عذرخواهی شود.