باب هجدهم: در بیان سوگند به بیزاری (برائت)

آن عالم -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: از سوگند خوردن به بیزاری از ما بپرهیزید؛ و خداوند متعال فرموده است: ﴿و خدا را سپر سوگندهایتان قرار ندهید﴾¹ تا اینکه خداوند شما را مورد خشم قرار دهد.

جابر بن یزید جُعفی -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: هر کس به بیزاری از امیرالمؤمنین سوگند یاد کند در حالی که راست بگوید، همانا قدر و جایگاه خداوند نزد او خرد شده است؛ پس چگونه است حال کسی که به بیزاری سوگند یاد کند در حالی که دروغ می‌گوید.

جابر -مِنْهُ السَّلَامُ- فرمود: نزد مولای ما -عَزَّ عَزُّهُ- بودم که دو کبوتر، نر و ماده، پیش روی ایشان افتادند. نر بر ماده فریاد می‌زد (پرخاش می‌کرد)، زیرا او را به چیزی متهم کرده بود. سپس مولای ما با زبان خودشان با آن دو سخن گفت و پس از آن، هر دو پر کشیدند و رفتند. به مولایم عرض کردم: ای مولای من، ماجرای این دو چه بود؟ فرمود: نر، ماده را به چیزی متهم کرد و ماده آن را انکار نمود. پس نر به او گفت: به بیزاری از مولا سوگند بخور تا صادق بودن تو ثابت